അധ്യായം 2: രാഷ്ട്രീയം
പുരാതന രാജ്യങ്ങളുടെ ഭരണത്തിൽ നിന്ന് കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിലൂടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം ഭരണ വെല്ലുവിളികൾ, വംശീയ സംഘർഷം, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ എന്നിവയിലൂടെയാണ് ശ്രീലങ്കയുടെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.
ശ്രീലങ്കയുടെ ആദ്യകാല ചരിത്രം രൂപപ്പെടുത്തിയത് അനുരാധപുര, പൊളോണറുവ തുടങ്ങിയ ശക്തമായ രാജ്യങ്ങളാണ്. ഭരണത്തിലും സംസ്കാരത്തിലും ബുദ്ധമതം കേന്ദ്ര പങ്ക് വഹിച്ചു. ബിസി നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്ഥാപിതമായ അനുരാധപുര രാജ്യം ശ്രീലങ്കയുടെ ആദ്യത്തെ പ്രധാന രാജ്യവും തലസ്ഥാനവുമായിരുന്നു. ഇത് എഡി പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ ആയിരത്തിലധികം വർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നു. അനുരാധപുരയുടെ നാശത്തിനുശേഷം പൊളോണറുവ ശ്രീലങ്കയുടെ രണ്ടാമത്തെ തലസ്ഥാനമായി.
പൊളോണറുവ കാലഘട്ടം (CE 11ആം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ 13 ആം നൂറ്റാണ്ട്) ഒരു സുവർണ്ണ കാലഘട്ടമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് പരാക്രമബാഹു ഒന്നാമൻ രാജാവിന്റെ (CE 1153-1186) കാലത്ത്. അദ്ദേഹം ജലസേചനം വിപുലീകരിക്കുകയും, സ്മാരക ഘടനകൾ നിർമ്മിക്കുകയും, സാമ്പത്തിക അഭിവൃദ്ധി വളർത്തുകയും ചെയ്തു. നന്നായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത നഗര വിന്യാസം, മനോഹരമായ ജലസേചന പ്രവർത്തനങ്ങൾ, സിംഹള, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യാ ശൈലികളുടെ മിശ്രിതം എന്നിവയാൽ പൊളോണറുവ പ്രശസ്തമാണ്. ചോള ഭരണത്തിന്റെയും പിൽക്കാല സിംഹള പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെയും സ്വാധീനം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ബുദ്ധ, ബ്രാഹ്മണ സ്മാരകങ്ങൾ നഗരത്തിലുണ്ട്.
പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആഭ്യന്തര കലഹങ്ങളും അധിനിവേശങ്ങളും കാരണം രാജ്യം ക്ഷയിച്ചു, ഇത് പൊളോണറുവ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിനും ദംബദേനിയ, കുറുനെഗൽ, ഗാംപോള എന്നിവിടങ്ങളിൽ പുതിയ തലസ്ഥാനങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുന്നതിനും കാരണമായി. ചോളർ ശൈവമതത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ഹിന്ദു ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും, തെക്കൻ ശ്രീലങ്കയിലെ അവരുടെ ഭരണം പൂർണ്ണമായും ഏകീകരിക്കാൻ അവർക്കായില്ല.
ശ്രീലങ്കയിലെ പ്രമുഖ വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നാണ് പൊളോണറുവ. മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ നിർമ്മാണ അവശിഷ്ടങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി യുനെസ്കോയുടെ ലോക പൈതൃക സ്ഥലമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവിടം. സമ്പന്നമായ ചരിത്രം, വാസ്തുവിദ്യാ അത്ഭുതങ്ങൾ, മനോഹരമായ പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങൾ എന്നിവ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സന്ദർശകരെ ഈ പുരാതന നഗരം ആകർഷിക്കുന്നു.
1215-ൽ കലിംഗ മാഘയുടെ വിനാശകരമായ ആക്രമണത്തിനുശേഷം, സിംഹളരുടെ രാഷ്ട്രീയ കേന്ദ്രം പൊളോണറുവയിൽ നിന്ന് തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ, പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റി. ദംബദേനിയ, യാപഹുവ, കുറുനെഗൽ, ഗാംപോള, ഒടുവിൽ കോട്ടെ എന്നിവ തുടർന്നുള്ള തലസ്ഥാനങ്ങളായി.
വടക്ക് ഭാഗത്ത്, ആര്യ രാജവംശം പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ നല്ലൂർ തലസ്ഥാനമാക്കി ജാഫ്ന എന്ന തമിഴ് രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു. ഈ രാജ്യം പലപ്പോഴും തെക്കുള്ള സിംഹള രാജ്യങ്ങളുമായി ഏറ്റുമുട്ടിയിരുന്നു. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, പരാക്രമബാഹു ആറാമന്റെ (1412–1467) കീഴിൽ കോട്ടെ രാജ്യം (ഇന്നത്തെ കൊളംബോയ്ക്ക് സമീപം) പ്രമുഖമായി. ജാഫ്ന ഉൾപ്പെടെയുള്ള ദ്വീപിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഹ്രസ്വകാലത്തേക്ക് ഏകീകരിച്ചത് പരക്രമബാഹു ആറാമനാണ്.
പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ പോർച്ചുഗീസ്, ഡച്ച്, ബ്രിട്ടീഷ് കോളനിക്കാർ ദ്വീപ് ഭരിച്ചു, പുതിയ ഭരണ, നിയമ, സാമ്പത്തിക സംവിധാനങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു.
1505-ൽ ലോറെൻസോ ഡി അൽമേഡയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പോർച്ചുഗീസുകാർ എത്തി, ശ്രീലങ്ക പല രാജ്യങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടതായി കണ്ടെത്തി. 1517-ൽ അവർ കൊളംബോയിൽ ഒരു കോട്ട സ്ഥാപിക്കുകയും ക്രമേണ തീരപ്രദേശങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു. പോർച്ചുഗീസ് ഭരണകാലത്ത് ആക്രമണാത്മകമായ മിഷനറി പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടന്നു, ഇത് താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിലെ നിരവധി സിംഹളർ ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാൻ കാരണമായി. തീരദേശ മുസ്ലീം സമൂഹങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുകയും ഉൾനാടുകളിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുകയും ചെയ്തു.
1638-ൽ, കാൻഡിയിലെ രാജാവ് പോർച്ചുഗീസുകാരെ പുറത്താക്കാൻ ഡച്ചുകാരുമായി സഖ്യം സ്ഥാപിച്ചു. 1656-ൽ ഡച്ചുകാർ കൊളംബോ പിടിച്ചടക്കി, താമസിയാതെ കാൻഡി ഒഴികെയുള്ള മിക്ക തീരപ്രദേശങ്ങളും അവർ നിയന്ത്രിച്ചു. അവർ കനത്ത നികുതി ചുമത്തുകയും കത്തോലിക്കരെ പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു, പക്ഷേ പൊതുവെ ബുദ്ധമതക്കാരെയും ഹിന്ദുക്കളെയും മുസ്ലീങ്ങളെയും കാര്യമായി പീഢിപ്പിപ്പുകയുണ്ടായില്ല എന്നും ചരിത്രം.
പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഡച്ച് നിയന്ത്രണത്തെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. നെപ്പോളിയൻ യുദ്ധങ്ങൾക്ക് ശേഷം, 1796-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഡച്ച് സ്വത്തുക്കൾ കൈവശപ്പെടുത്തി, ഒടുവിൽ 1815-ൽ കാൻഡിയൻ രാജ്യം പിടിച്ചെടുത്തു, ദ്വീപിനെ കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ ഒന്നിപ്പിച്ചു.
1948-ൽ ശ്രീലങ്ക (അന്ന് സിലോൺ) ബ്രിട്ടനിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി, വെസ്റ്റ്മിൻസ്റ്റർ ശൈലിയിലുള്ള പാർലമെന്ററി സംവിധാനം സ്വീകരിച്ചു.
1972-ൽ ശ്രീലങ്ക ഒരു റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറി, ബ്രിട്ടനുമായുള്ള ശേഷിച്ച ബന്ധങ്ങൾ വിച്ഛേദിച്ചു. സിംഹളയെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാക്കി, ബുദ്ധ മതം രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക മതമാക്കി. സോഷ്യലിസ്റ്റ് നയങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. ന്യൂനപക്ഷ അവകാശങ്ങളെ പാർശവൽക്കരിക്കുകയും തന്മൂലം വംശീയ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് അവസരം കുറിക്കുകയും ചെയ്തു. 1978-ൽ, ഫ്രഞ്ച് സമ്പ്രദായത്തെ മാതൃകയാക്കി ശക്തമായ ഒരു എക്സിക്യൂട്ടീവ് പ്രസിഡൻസി സ്ഥാപിച്ച ഒരു പുതിയ ഭരണഘടന നിലവിൽ വന്നു.
സിംഹള ഭൂരിപക്ഷവും തമിഴ് ന്യൂനപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള വംശീയ സംഘർഷങ്ങൾ ഒരു ആഭ്യന്തര യുദ്ധമായി വളർന്നു, ഒരു സ്വതന്ത്ര തമിഴ് രാഷ്ട്രത്തിനായി ലിബറേഷൻ ടൈഗേഴ്സ് ഓഫ് തമിഴ് ഈലം (എൽടിടിഇ) പോരാടി. 2009-ൽ സർക്കാർ വിജയത്തോടെ യുദ്ധം അവസാനിച്ചു, പക്ഷേ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകളും പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത അനുരഞ്ജന പ്രശ്നങ്ങളും അവശേഷിപ്പിച്ചു.
യുദ്ധാനന്തരം, സ്വേച്ഛാധിപത്യ പ്രവണതകൾക്കും അനുരഞ്ജന ശ്രമങ്ങളുടെ അഭാവത്തിനും രാജപക്സെ സർക്കാർ വിമർശനങ്ങൾ നേരിട്ടു. 2015-ൽ, മൈത്രിപാല സിരിസേന പ്രസിഡന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മഹിന്ദ രാജപക്സെയെ പരാജയപ്പെടുത്തി, പരിഷ്കാരങ്ങളും അഴിമതി വിരുദ്ധ നടപടികളും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. എന്നിരുന്നാലും, രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരത, സഖ്യ പോരാട്ടങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ എന്നിവ തുടർന്നു.
2022-ൽ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമുള്ള ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയാണ് ശ്രീലങ്ക നേരിട്ടത്, കടുത്ത ക്ഷാമം, അമിത പണപ്പെരുപ്പം, വിദേശ കടത്തിന്റെ തിരിച്ചടവ് വീഴ്ച എന്നിവയായിരുന്നു അത്. ഇത് ബഹുജന പ്രതിഷേധങ്ങൾക്കും, പ്രസിഡന്റ് ഗോതബയ രാജപക്സെയെ പുറത്താക്കുന്നതിനും, വ്യവസ്ഥാപരമായ മാറ്റത്തിനുള്ള ആവശ്യങ്ങൾക്കും കാരണമായി.
ശ്രീലങ്കയുടെ നിലവിലെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം രൂപപ്പെടുന്നത് പ്രസിഡന്റ് അനുര കുമാര ദിസനായകെയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഇടതുപക്ഷ ചായ്വുള്ള നാഷണൽ പീപ്പിൾസ് പവർ (എൻപിപി) സഖ്യത്തിന്റെ ഉയർച്ചയിലൂടെയാണ്. 2022-ൽ മുൻ പ്രസിഡന്റ് ഗോതബയ രാജപക്സെ രാജിവയ്ക്കാൻ നിർബന്ധിതനായ കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെയും ബഹുജന പ്രതിഷേധങ്ങളുടെയും ഒരു കാലഘട്ടത്തെത്തുടർന്ന്, 2024 സെപ്റ്റംബറിൽ ദിസനായകെ പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. രാജപക്സെയുടെ രാജിക്ക് ശേഷം അധികാരമേറ്റ റനിൽ വിക്രമസിംഗെയെ 2024-ലെ പ്രസിഡന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ദിസനായകെയെ മാറ്റി.
കൂടുതൽ നീതിയുക്തമായ സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ, അഴിമതി വിരുദ്ധ നടപടികൾ, തീവ്രവാദ നിരോധന നിയമം നിർത്തലാക്കൽ എന്നിവ എൻപിപി സർക്കാർ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, എന്നിരുന്നാലും ആഭ്യന്തരയുദ്ധകാലത്തെ മുൻകാല മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം ഇതുവരെ പരിഗണിച്ചിട്ടില്ല. ഉയർന്ന ദാരിദ്ര്യ നിരക്കുകളും അവശ്യ സേവനങ്ങളുടെ പരിമിതികളും മൂലം നിരവധി ശ്രീലങ്കക്കാർ ഇപ്പോഴും പ്രതിസന്ധിയിൽ തന്നെയാണ്.
പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം, മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ, യുദ്ധത്തിൽ ഇരകളായവർക്ക് അനുരഞ്ജനത്തിന്റെയും പരിവർത്തന നീതിയുടെയും ആവശ്യകത തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ രാജ്യം തുടർന്നും പോരാടുന്നു. വംശീയ ഐക്യം, ജനാധിപത്യ ഭരണം, സാമ്പത്തിക വീണ്ടെടുക്കൽ എന്നിവ സന്തുലിതമാക്കുന്നതിനുള്ള നിരന്തരമായ ശ്രമങ്ങൾക്കൊപ്പം ശ്രീലങ്കയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപ്രകൃതി ഇപ്പോഴും സങ്കീർണ്ണമായി തുടരുന്നു.
ഡോ. സുനീത് മാത്യു